Sri Sri Vidhushekara Bharathi Swamiji | ಕಿರು ಬೆರಳಿನ ಮಹತ್ವ ತಿಳಿಸಿದ ಶ್ರೀಗಳು – ಶ್ರೀ ಶ್ರೀ ವಿಧುಶೇಖರಭಾರತೀ ಸ್ವಾಮೀಜಿ
ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಐದು ಬೆರಳುಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ದಿನ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಜಗಳ ಆರಂಭವಾಯಿತು. “ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರು ದೊಡ್ಡವರು? ಯಾರು ಶ್ರೇಷ್ಠರು?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಈ ವಿವಾದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ. ಯಾರು ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಾಗ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ “ನಾನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಾನು ಇದನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ, ಅದನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ತಮ್ಮ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಯಾರು ಕೆಟ್ಟವರು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ತಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಕಡೆಗೆ ಬೆರಳು ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆಯೇ ಐದು ಬೆರಳುಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಯಾರು ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಎಂಬ ಜಗಳ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಜಗಳ ಎಷ್ಟೇ ನಡೆದರೂ ಅಂತ್ಯ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಎಲ್ಲ ಬೆರಳುಗಳು ತಮ್ಮನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ತೀರ್ಪು ಕೇಳಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದವು. “ನಮ್ಮನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವರು ಬ್ರಹ್ಮ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರು ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ಉತ್ತರ ಅವರಿಗೇ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ” ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಳಿ ಹೋದರು. ಆದರೆ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಎದುರಾಯಿತು. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಉಳಿದವರಿಗೆ ಕೋಪ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮೊದಲು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಬೆರಳಿನ ವಾದವನ್ನು ಕೇಳಲು ಬ್ರಹ್ಮ ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಮೊದಲು ಹೆಬ್ಬೆರಳನ್ನು ತನ್ನ ವಾದವನ್ನು ಹೇಳುವಂತೆ ಕೇಳಲಾಯಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಬ್ಬೆರಳು, “ಈ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಬೆರಳುಗಳಿಗಿಂತ ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಬಲವಿದೆ. ಯಾವುದಾದರೂ ವಸ್ತುವನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಅಥವಾ ಎತ್ತಲು ನನ್ನ ಪಾತ್ರ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯ. ನಾನು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಯಾವುದೇ ವಸ್ತುವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ” ಎಂದು ಹೇಳಿತು. ನಂತರ ತೋರುಬೆರಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಅದು, “ನನ್ನ ಬಳಿ ಅಧಿಕಾರವಿದೆ. ಯಾರಿಗಾದರೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಬೇಕಾದಾಗ, ಶಾಸಿಸಬೇಕಾದಾಗ ಅಥವಾ ತಪ್ಪು ತೋರಿಸಬೇಕಾದಾಗ ನನ್ನನ್ನೇ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಬೆರಳು ತೋರಿಸಿದರೆ ಜನರು ಜಾಗೃತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅಧಿಕಾರ ಹೊಂದಿರುವ ನಾನು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ” ಎಂದು ತನ್ನ ವಾದ ಮಂಡಿಸಿತು. ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಬೆರಳು ತನ್ನ ವಾದವನ್ನು ಮಂಡಿಸುತ್ತಾ, “ನಾನು ಎಲ್ಲರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಎರಡೂ ಕಡೆ ಎರಡು ಬೆರಳುಗಳಿವೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರಧಾನ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಪರಿವಾರದವರು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನ ಸ್ಥಾನವೇ ಪ್ರಧಾನವಾದ ಸ್ಥಾನ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ” ಎಂದು ಹೇಳಿತು. ಉಂಗುರದ ಬೆರಳು ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನೇ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ನೀಡಿತು. “ನನ್ನ ಹೆಸರೇ ಉಂಗುರದ ಬೆರಳು. ಯಾವುದೇ ಉಂಗುರವನ್ನು ಮೊದಲಿಗೆ ನನಗೇ ಹಾಕಲಾಗುತ್ತದೆ. ಉಂಗುರ ಎಂದರೆ ಸಂಪತ್ತು, ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಗೌರವದ ಸಂಕೇತ. ಆದ್ದರಿಂದ ಐಶ್ವರ್ಯ ಹೊಂದಿರುವ ನಾನು ಶ್ರೇಷ್ಠ” ಎಂದು ಹೇಳಿತು. ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಕಿರುಬೆರಳನ್ನು ಅದರ ವಾದ ಕೇಳಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅದು ಶಾಂತವಾಗಿ, “ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ವಾದವಿಲ್ಲ. ಈ ಜಗಳಕ್ಕೂ ನನಗೂ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳಿತು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಬ್ರಹ್ಮ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು. “ಹಾಗಾದರೆ ನೀನು ಇವರೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇಕೆ?” ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಿರುಬೆರಳು ನೀಡಿದ ಉತ್ತರ ಅತ್ಯಂತ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿತ್ತು. “ನನ್ನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ನನಗೊಂದು ವಿಶೇಷವಾದ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದ್ದೀರಿ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಿಮಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಹೇಳಲು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ಅದು ಹೇಳಿತು. ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮ, “ನಿನಗೆ ಯಾವ ವಿಶೇಷ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ?” ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. ಆಗ ಕಿರುಬೆರಳು ಹೇಳಿತು, “ನಾವು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಅಥವಾ ಹಿರಿಯರ ಮುಂದೆ ನಿಂತಾಗ ಕೈ ಮುಗಿದು ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಬೆರಳುಗಳಿಗಿಂತ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲುವ ಅವಕಾಶ ನನಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ದೇವರ ದರ್ಶನ ಮಾಡುವಾಗ ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುವಾಗ ನಾನು ಮುಂದಿರುತ್ತೇನೆ. ಇಷ್ಟೊತ್ತು ನನಗೆ ಬಲವಿದೆ, ನನಗೆ ಅಧಿಕಾರವಿದೆ, ನನಗೆ ಸ್ಥಾನವಿದೆ, ನನಗೆ ಐಶ್ವರ್ಯವಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡ ಎಲ್ಲ ಬೆರಳುಗಳು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ನಿಂತಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ, ದೇವರ ಮುಂದೆ ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರ ಮುಂದೆ ಗೌರವದಿಂದ ನಿಲ್ಲುವ ಅವಕಾಶ ನನಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಆ ಅವಕಾಶವೇ ನನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸಾಕು” ಎಂದು ಹೇಳಿತು. ಈ ಐದು ಬೆರಳುಗಳ ಕಥೆ ನಮಗೆ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಜೀವನ ಪಾಠವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಬಲ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಶ್ರೇಷ್ಠರಲ್ಲ, ಅಧಿಕಾರ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಶ್ರೇಷ್ಠರಲ್ಲ, ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಶ್ರೇಷ್ಠರಲ್ಲ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಶ್ರೇಷ್ಠರಲ್ಲ. ನಿಜವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ ಇರುವುದು ವಿನಯದಲ್ಲಿ, ಕೃತಜ್ಞತೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುವ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ. “ನನಗೆ ಏನು ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ?” ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, “ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಅವಕಾಶಗಳಿಗೆ ನಾನು ಎಷ್ಟು ಕೃತಜ್ಞನಾಗಿದ್ದೇನೆ?” ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವುದೇ ಜೀವನದ ನಿಜವಾದ ಮಹತ್ವವಾಗಿದೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಬಂದಾಗ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲುವ ಅವಕಾಶವೇ ಜೀವನದ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಗೌರವ ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಕಿರುಬೆರಳು ಈ ಸುಂದರ ಕಥೆಯ ಮೂಲಕ ಸಾರುತ್ತದೆ.
