ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಸುಖ–ದುಃಖಗಳಿಗೆ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಈಶ್ವರನೇ ಕಾರಣ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ದುಃಖಕ್ಕೂ ಭಗವಂತನೇ ಕಾರಣವೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕಾರಣವಾಗಿರುವುದು ಮತ್ತು ದೋಷಿಯಾಗಿರುವುದು ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ವಿಷಯಗಳು ಎಂಬುದನ್ನು ಶಂಕರ ಭಗವತ್ಪಾದಾಚಾರ್ಯರು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಉದಾಹರಣೆಯ ಮೂಲಕ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮಳೆಯ ನೀರಿನಿಂದ ಸಸ್ಯಗಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ರೈತ ಸರಿಯಾದ ಬೀಜದ ಬದಲು ವಿಷಬೀಜವನ್ನು ಬಿತ್ತಿದರೆ, ಅದರಿಂದ ವಿಷಕಾರಿ ಸಸ್ಯವೇ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ನೀರು ಸಸ್ಯ ಬೆಳೆಯಲು ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದರೂ, ವಿಷಕಾರಿ ಫಲಕ್ಕೆ ನೀರನ್ನು ದೋಷಿ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದೋಷವು ಸರಿಯಾದ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ ವಿಷಬೀಜವನ್ನು ಬಿತ್ತಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೇ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಭಗವಂತ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುವ ಕಾರಣನಾಗಿದ್ದರೂ, ಆ ದುಃಖಕ್ಕೆ ದೋಷಿ ಭಗವಂತನಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅಥವಾ ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಅಧರ್ಮವೇ ವಿಷಬೀಜದಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ನಾವು ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಭಗವಂತ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಯಾವುದು ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಯಾವುದು ಅಧರ್ಮ ಎಂಬುದನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರಾದ ಗುರುವಿನಿಂದ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ. ಸರಿಯಾದ ಬೀಜವನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ರೈತನಂತೆ, ಜೀವನದಲ್ಲಿಯೂ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅನುಷ್ಠಾನ ಮಾಡಿ ಅಧರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಆಗ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ದೂರವಿದ್ದು, ಸುಖ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಹಿಂದಿನ ಕರ್ಮದ ಪ್ರಕಾರವೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಮನುಷ್ಯನು ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಕೈಬಿಡಬಾರದು. ಭಗವಂತ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪ್ರಮಾಣದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾನೆ. ಉತ್ತಮ ಪ್ರಯತ್ನದ ಮೂಲಕ ಹಿಂದಿನ ಕರ್ಮಗಳ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಮೀರಿ ವಿಶೇಷವಾದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ ಇದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಹಿಂದಿನ ಕರ್ಮವನ್ನು ನೆನೆದು ನಿರಾಶರಾಗದೆ, ಧರ್ಮದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸತತ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಕು. ಮನುಷ್ಯನ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಭಗವಂತ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಶಂಕರ ಭಗವತ್ಪಾದಾಚಾರ್ಯರು ತಮ್ಮ ಭಾಷ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ದುಃಖಕ್ಕೆ ಫಲ ನೀಡುವ ಕಾರಣ ಭಗವಂತನಾದರೂ, ಅದರ ಮೂಲ ದೋಷ ನಮ್ಮ ತಪ್ಪು ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅರಿತು, ಅಧರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಭಗವಂತನ ಆರಾಧನೆಯೊಂದಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸುವುದೇ ಸುಖ–ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿನ ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ.
Tag: Sri Sri Sri Bharati Tirtha Mahaswamiji
Sri Vidhushekhara Bharati Mahaswamiji | ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಗಳು ಏಕೆ ಬರುತ್ತವೆ? ಭಗವಂತನ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಹಿಂದಿನ ಉದ್ದೇಶವೇನು?
ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಮುಂದಾಗುವವರಿಗೆ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಕಷ್ಟಗಳು ಎದುರಾಗುತ್ತವೆ. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಕೆಲವರಿಗೆ, “ನಾವು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಹೋದಾಗಲೇ ಯಾಕೆ ತೊಂದರೆಗಳು ಬರುತ್ತವೆ?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಒಳ್ಳೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಕಷ್ಟಗಳು ಬರುವುದು ಅವನಿಗೆ ತೊಂದರೆ ನೀಡಬೇಕು ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದಲ್ಲ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಕಷ್ಟಗಳು ಮತ್ತು ಸವಾಲುಗಳು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ಒಂದು ಅವಕಾಶವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಭಗವಂತನು ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಷ್ಟವನ್ನೂ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಎದುರಿಸಬೇಕು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಅವಕಾಶಗಳು ಪದೇ ಪದೇ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಅಪರೂಪದ ಅವಕಾಶಗಳು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತವೆ. ಅಂತಹ ಅವಕಾಶ ಬಂದಾಗ ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಜೀವನವನ್ನು ಸಾರ್ಥಕ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಅವಕಾಶ ಕೈತಪ್ಪಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ರೀತಿಯ ಸಂದರ್ಭ ಯಾವಾಗ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ ದೊರೆತಾಗ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯದೆ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಅದನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಗೊಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು. ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು, ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಧರ್ಮದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಮುಂದೆ ಬಂದಾಗ ಕೆಲವು ಕಷ್ಟಗಳು ಎದುರಾಗುವುದು ಸಹಜ. ಎಲ್ಲವೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ನಡೆಯಬೇಕು ಎಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಷ್ಟಗಳು ಬಂದಾಗ ಹೆದರಬಾರದು. “ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಾನು ಮಾಡಲೇಬೇಕು, ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಮುಂದೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ” ಎಂಬ ದೃಢನಿಶ್ಚಯದೊಂದಿಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾ ಮುಂದೆ ಸಾಗಬೇಕು. ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬಾರದು. ಇದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬನ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಕರು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮೊದಲಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕರೆ ಇನ್ನೂ ಕಷ್ಟವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಕಠಿಣತೆಯೂ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಶಿಕ್ಷಕರ ಉದ್ದೇಶ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ತೊಂದರೆ ನೀಡುವುದಲ್ಲ. ಅವನ ಜ್ಞಾನ, ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಹೊರತರುವುದೇ ಅದರ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದೆ. ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಷ್ಟವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೂ ಯೋಚಿಸಿ ಉತ್ತರ ನೀಡಿದಾಗ, ಆತ ನಿಜವಾದ ವಿದ್ಯಾವಂತ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಅಂಕಗಳು, ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಗೌರವ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಮೊದಲು ಆತ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಓದಬೇಕು ಮತ್ತು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕು. ಕಷ್ಟಪಡದೆ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು ಎಂಬುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. “ನಾನು ಓದುವುದಿಲ್ಲ, ಕಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಉತ್ತಮ ಅಂಕಗಳು ಬೇಕು” ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಅದು ಎಂದಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಮುಂದಾಗುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಬರುವ ಕಷ್ಟಗಳ ಉದ್ದೇಶವೂ ಅವನನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುವುದಲ್ಲ. ಆ ಎಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿಯೇ ಆತ ಮುಂದುವರಿದರೆ, ಕೊನೆಗೆ ಆತ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತಮವಾದ ಫಲ, ಗೌರವ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಕಷ್ಟಗಳು ಬಂದಾಗ, “ಭಗವಂತ ನನಗೆ ತೊಂದರೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ” ಎಂದು ಭಾವಿಸಬಾರದು. ಹೇಗೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆಸಲಾಗುತ್ತದೆಯೋ, ಅದೇ ರೀತಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿಯೂ ಕಷ್ಟಗಳ ಮೂಲಕ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಧೈರ್ಯ, ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಪರೀಕ್ಷೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಎದುರಿಸಿ ಮುಂದುವರಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಕೊನೆಗೆ ಉತ್ತಮವಾದ ಫಲ ಸಿಕ್ಕೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನೆನಪಾಗುವವರು ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡವರಲ್ಲ. ಅನೇಕ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ, ತಾವು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದವರನ್ನೇ ಜಗತ್ತು ಸದಾ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಂಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿದರೂ ತಮ್ಮ ಗುರಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡದೆ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದವರ ಹೆಸರು ಸದಾಕಾಲ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಶಿಕ್ಷಕರು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವಂತೆ, ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾಗುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸವಾಲುಗಳು ಎದುರಾಗಬಹುದು. ಓದುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಶಿಕ್ಷಕರು ಭಾವಿಸುವಂತೆ, ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಒಳಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇತರರು ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲದೆ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನೋಡಿ ನಿರಾಶರಾಗಬಾರದು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶಗಳು ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಅಂತಹ ಅವಕಾಶ ಬಂದಾಗ ಅದನ್ನು ಸಾರ್ಥಕವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡು, ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ ಉಪಕಾರವಾಗುವ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಜೀವನವನ್ನು ಸಾರ್ಥಕಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಮಾಡಬೇಕು. ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಇದನ್ನೇ ಧರ್ಮಾಚರಣೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಉಪಕಾರ ಮಾಡುವುದು ಧರ್ಮ. ಭಗವಂತನ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವುದು ಧರ್ಮ. ದೇವರ ಸೇವೆ ನಡೆಯುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾದ ಸಹಾಯ ಮತ್ತು ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಸಹ ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ ಜೀವನವನ್ನು ಸಾರ್ಥಕ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ.
Sri Sri Vidhushekara Bharathi Swamiji | ಕಿರು ಬೆರಳಿನ ಮಹತ್ವ ತಿಳಿಸಿದ ಶ್ರೀಗಳು – ಶ್ರೀ ಶ್ರೀ ವಿಧುಶೇಖರಭಾರತೀ ಸ್ವಾಮೀಜಿ
ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಐದು ಬೆರಳುಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ದಿನ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಜಗಳ ಆರಂಭವಾಯಿತು. “ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರು ದೊಡ್ಡವರು? ಯಾರು ಶ್ರೇಷ್ಠರು?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಈ ವಿವಾದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ. ಯಾರು ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಾಗ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ “ನಾನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಾನು ಇದನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ, ಅದನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ತಮ್ಮ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಯಾರು ಕೆಟ್ಟವರು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ತಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಕಡೆಗೆ ಬೆರಳು ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆಯೇ ಐದು ಬೆರಳುಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಯಾರು ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಎಂಬ ಜಗಳ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಜಗಳ ಎಷ್ಟೇ ನಡೆದರೂ ಅಂತ್ಯ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಎಲ್ಲ ಬೆರಳುಗಳು ತಮ್ಮನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ತೀರ್ಪು ಕೇಳಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದವು. “ನಮ್ಮನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವರು ಬ್ರಹ್ಮ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರು ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ಉತ್ತರ ಅವರಿಗೇ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ” ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಳಿ ಹೋದರು. ಆದರೆ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಎದುರಾಯಿತು. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಉಳಿದವರಿಗೆ ಕೋಪ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮೊದಲು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಬೆರಳಿನ ವಾದವನ್ನು ಕೇಳಲು ಬ್ರಹ್ಮ ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಮೊದಲು ಹೆಬ್ಬೆರಳನ್ನು ತನ್ನ ವಾದವನ್ನು ಹೇಳುವಂತೆ ಕೇಳಲಾಯಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಬ್ಬೆರಳು, “ಈ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಬೆರಳುಗಳಿಗಿಂತ ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಬಲವಿದೆ. ಯಾವುದಾದರೂ ವಸ್ತುವನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಅಥವಾ ಎತ್ತಲು ನನ್ನ ಪಾತ್ರ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯ. ನಾನು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಯಾವುದೇ ವಸ್ತುವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ” ಎಂದು ಹೇಳಿತು. ನಂತರ ತೋರುಬೆರಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಅದು, “ನನ್ನ ಬಳಿ ಅಧಿಕಾರವಿದೆ. ಯಾರಿಗಾದರೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಬೇಕಾದಾಗ, ಶಾಸಿಸಬೇಕಾದಾಗ ಅಥವಾ ತಪ್ಪು ತೋರಿಸಬೇಕಾದಾಗ ನನ್ನನ್ನೇ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಬೆರಳು ತೋರಿಸಿದರೆ ಜನರು ಜಾಗೃತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅಧಿಕಾರ ಹೊಂದಿರುವ ನಾನು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ” ಎಂದು ತನ್ನ ವಾದ ಮಂಡಿಸಿತು. ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಬೆರಳು ತನ್ನ ವಾದವನ್ನು ಮಂಡಿಸುತ್ತಾ, “ನಾನು ಎಲ್ಲರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಎರಡೂ ಕಡೆ ಎರಡು ಬೆರಳುಗಳಿವೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರಧಾನ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಪರಿವಾರದವರು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನ ಸ್ಥಾನವೇ ಪ್ರಧಾನವಾದ ಸ್ಥಾನ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ” ಎಂದು ಹೇಳಿತು. ಉಂಗುರದ ಬೆರಳು ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನೇ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ನೀಡಿತು. “ನನ್ನ ಹೆಸರೇ ಉಂಗುರದ ಬೆರಳು. ಯಾವುದೇ ಉಂಗುರವನ್ನು ಮೊದಲಿಗೆ ನನಗೇ ಹಾಕಲಾಗುತ್ತದೆ. ಉಂಗುರ ಎಂದರೆ ಸಂಪತ್ತು, ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಗೌರವದ ಸಂಕೇತ. ಆದ್ದರಿಂದ ಐಶ್ವರ್ಯ ಹೊಂದಿರುವ ನಾನು ಶ್ರೇಷ್ಠ” ಎಂದು ಹೇಳಿತು. ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಕಿರುಬೆರಳನ್ನು ಅದರ ವಾದ ಕೇಳಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅದು ಶಾಂತವಾಗಿ, “ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ವಾದವಿಲ್ಲ. ಈ ಜಗಳಕ್ಕೂ ನನಗೂ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳಿತು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಬ್ರಹ್ಮ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು. “ಹಾಗಾದರೆ ನೀನು ಇವರೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇಕೆ?” ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಿರುಬೆರಳು ನೀಡಿದ ಉತ್ತರ ಅತ್ಯಂತ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿತ್ತು. “ನನ್ನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ನನಗೊಂದು ವಿಶೇಷವಾದ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದ್ದೀರಿ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಿಮಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಹೇಳಲು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ಅದು ಹೇಳಿತು. ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮ, “ನಿನಗೆ ಯಾವ ವಿಶೇಷ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ?” ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. ಆಗ ಕಿರುಬೆರಳು ಹೇಳಿತು, “ನಾವು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಅಥವಾ ಹಿರಿಯರ ಮುಂದೆ ನಿಂತಾಗ ಕೈ ಮುಗಿದು ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಬೆರಳುಗಳಿಗಿಂತ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲುವ ಅವಕಾಶ ನನಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ದೇವರ ದರ್ಶನ ಮಾಡುವಾಗ ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುವಾಗ ನಾನು ಮುಂದಿರುತ್ತೇನೆ. ಇಷ್ಟೊತ್ತು ನನಗೆ ಬಲವಿದೆ, ನನಗೆ ಅಧಿಕಾರವಿದೆ, ನನಗೆ ಸ್ಥಾನವಿದೆ, ನನಗೆ ಐಶ್ವರ್ಯವಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡ ಎಲ್ಲ ಬೆರಳುಗಳು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ನಿಂತಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ, ದೇವರ ಮುಂದೆ ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರ ಮುಂದೆ ಗೌರವದಿಂದ ನಿಲ್ಲುವ ಅವಕಾಶ ನನಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಆ ಅವಕಾಶವೇ ನನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸಾಕು” ಎಂದು ಹೇಳಿತು. ಈ ಐದು ಬೆರಳುಗಳ ಕಥೆ ನಮಗೆ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಜೀವನ ಪಾಠವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಬಲ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಶ್ರೇಷ್ಠರಲ್ಲ, ಅಧಿಕಾರ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಶ್ರೇಷ್ಠರಲ್ಲ, ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಶ್ರೇಷ್ಠರಲ್ಲ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಶ್ರೇಷ್ಠರಲ್ಲ. ನಿಜವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ ಇರುವುದು ವಿನಯದಲ್ಲಿ, ಕೃತಜ್ಞತೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುವ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ. “ನನಗೆ ಏನು ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ?” ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, “ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಅವಕಾಶಗಳಿಗೆ ನಾನು ಎಷ್ಟು ಕೃತಜ್ಞನಾಗಿದ್ದೇನೆ?” ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವುದೇ ಜೀವನದ ನಿಜವಾದ ಮಹತ್ವವಾಗಿದೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಬಂದಾಗ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲುವ ಅವಕಾಶವೇ ಜೀವನದ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಗೌರವ ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಕಿರುಬೆರಳು ಈ ಸುಂದರ ಕಥೆಯ ಮೂಲಕ ಸಾರುತ್ತದೆ.
- 1
- 2
