Tag: Sri L. N. Rao

ಶ್ರೀ ವಿಧುಶೇಖರ ಭಾರತೀ ಸ್ವಾಮೀಜಿ | ಕರುಣೆ ಯಾರ ಮೇಲೆ ತೋರಿಸಬೇಕು? ಶೃಂಗೇರಿ ಶ್ರೀಗಳ ಅದ್ಭುತ ಆಶೀರ್ವಚನ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಮಮಕಾರ ಎಂಬ ಎರಡು ಭಾವನೆಗಳಿವೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇವೆರಡನ್ನೂ ದೋಷಗಳೆಂದೂ ಕರೆಯಬಹುದು. ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಮಮಕಾರದಿಂದ ಮನುಷ್ಯ ಅನೇಕ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಇತರರನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವ ಅಥವಾ ತಾನು ಶ್ರೇಷ್ಠನೆಂಬ ಭಾವನೆ ಹೊಂದುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಸರಿಯಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಮಮಕಾರವಿದ್ದರೆ ತೊಂದರೆ ಇಲ್ಲವಾದರೂ, ಅಯೋಗ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಮಮಕಾರ ಬೆಳೆದರೆ ಅದರಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಅನರ್ಥ ಸಂಭವಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಶ್ರೀ ವಿಧುಶೇಖರ ಭಾರತೀ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೇಳಿದರು. ಇದಕ್ಕೆ ಮಹಾಭಾರತದ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನು ನೀಡಿದ ಶ್ರೀಗಳು, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನಿಗೆ ದುರ್ಯೋಧನನ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಮಮಕಾರವಿತ್ತು. ಅದೇ ಮಮಕಾರ ಪಾಂಡವರ ಮೇಲಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೇ ಬೇರೆಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ದುರ್ಯೋಧನನ ಮೇಲಿನ ಅತಿಯಾದ ಮಮಕಾರದಿಂದಾಗಿ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅವನ ವಂಶವೇ ನಾಶವಾಯಿತು ಎಂದು ವಿವರಿಸಿದರು. ಅಹಂಕಾರವು ಹೇಗೆ ದೋಷವೋ, ಅದೇ ರೀತಿ ಅಯೋಗ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲಿನ ಮಮಕಾರವೂ ಅನರ್ಥಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಶಾಸ್ತ್ರಕಾರರು ‘ತ್ಯಕ್ತವ್ಯೋ ಮಮಕಾರಃ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮಮಕಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಸೂಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಮಮಕಾರವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವೆನಿಸಿದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಶಾಸ್ತ್ರವೇ ಮತ್ತೊಂದು ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಮಮಕಾರವನ್ನು ಬಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಹೊಂದಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನ ಮಮಕಾರ ಕೆಲವೇ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮಹಾಪುರುಷರಿಗೆ ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೂ ಮಮಕಾರ ಇರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮವರೇ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಅವರಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಯಾರನ್ನು ನಮ್ಮವರೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆಯೋ, ಅವರ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತೇವೆ, ಅವರಿಗೆ ಉಪಕಾರ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಹೊಂದಬೇಕು, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಸಾರ್ಥಕಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಳಿತಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಹೊಂದಿರುವ ಮಹಾಪುರುಷರು ಅತ್ಯಂತ ಅಪರೂಪ. ಅಂತಹ ಮಹಾಪುರುಷರಲ್ಲಿ ಜಗದ್ಗುರು ಶಂಕರ ಭಗವತ್ಪಾದಾಚಾರ್ಯರು ಪ್ರಮುಖರು ಎಂದು ಶ್ರೀ ವಿಧುಶೇಖರ ಭಾರತೀ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೇಳಿದರು. ಜಗದ್ಗುರು ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮೇಲೂ ಮಮಕಾರವಿತ್ತು. ತಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಜನರಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಎಲ್ಲ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಳಿತಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಅವರು ಸನಾತನ ವೈದಿಕ ಧರ್ಮವನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿದರು. ಅದ್ವೈತ ತತ್ವವನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತೆ ಅತ್ಯಂತ ಸರಳವಾಗಿ, ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಮತ್ತು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಉಪದೇಶಿಸಿ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಪರಮಾನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡಿದರು ಎಂದು ಶ್ರೀಗಳು ವಿವರಿಸಿದರು. ಗುರುವಿನ ಪ್ರಮುಖ ಕರ್ತವ್ಯವೆಂದರೆ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಸುವುದು. ‘ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ, ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಮಾಡಲಿ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬಿಡಲಿ’ ಎಂಬ ಮನೋಭಾವ ಗುರುವಿನದ್ದಾಗಿರಬಾರದು. ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವವರೆಗೆ ವಿವಿಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಷಯವನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಗುರು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಶ್ರೀ ವಿಧುಶೇಖರ ಭಾರತೀ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೇಳಿದರು. ಇದಕ್ಕೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿನ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ನೀಡಿದ ಅವರು, 18 ಅಧ್ಯಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಗೀತೋಪದೇಶ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ತಾನು ಹೇಳಿದ ವಿಷಯ ಅರ್ಥವಾಯಿತೇ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು. ಭಗವಂತ ಸರ್ವಜ್ಞನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತೇ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂಬುದು ಆತನಿಗೆ ತಿಳಿದೇ ಇತ್ತು. ಆದರೂ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಗುರುವಿನ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ತತ್ವವು ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೆ, ಗುರು ತನ್ನ ಬೋಧನಾ ವಿಧಾನವನ್ನು ಬದಲಿಸಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸರಳವಾಗಿ ವಿವರಿಸಬೇಕು. ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಜ್ಞಾನ ಉಂಟಾಗುವವರೆಗೆ ವಿವಿಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಉಪದೇಶ ಮಾಡಬೇಕು. ಇದೇ ನಿಜವಾದ ಗುರುವಿನ ಕರ್ತವ್ಯ ಎಂದು ಶ್ರೀಗಳು ವಿವರಿಸಿದರು. ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ಉಪದೇಶ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾದ ಬಳಿಕ, ತನ್ನ ಮೋಹವು ನಾಶವಾಯಿತು ಮತ್ತು ತಾನು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕರ್ತವ್ಯದ ಸ್ಮರಣೆ ಉಂಟಾಯಿತು ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು. ಇದರಿಂದ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಉಪದೇಶಿಸುವುದು ಗುರುವಿನ ಕರ್ತವ್ಯ ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಭಗವಂತ ನೀಡಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಶ್ರೀ ವಿಧುಶೇಖರ ಭಾರತೀ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೇಳಿದರು. ಶಂಕರ ಭಗವತ್ಪಾದಾಚಾರ್ಯರು ಭಾಷ್ಯಗಳು, ಪ್ರಕರಣ ಗ್ರಂಥಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ತೋತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಮಾರ್ಥ ತತ್ವವನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತೆ ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಉಪದೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆ. ವಿವಿಧ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಮತ್ತು ವಿಭಿನ್ನ ಬೋಧನಾ ವಿಧಾನಗಳ ಮೂಲಕ ತತ್ವಜ್ಞಾನವನ್ನು ಜನರಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತತ್ವದ ಜ್ಞಾನ ಉಂಟಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಅವರು ಅನೇಕ ವಿಧವಾದ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಶ್ರೀಗಳು ತಿಳಿಸಿದರು.